در این مقاله اثرات کوتاه مدت کربن سیاه، این مادۀ مخرب در آب و هوا، بر توده های یخی و گرمایش سیاره را مورد بررسی قرار می دهیم و همینطور نقشی که دامپروری و جنگلزدایی بخاطر پرورش دام، در تشدید اثر کربن سیاه بازی می کند.

کربن سیاه که بعنوان دوده نیز شناخته می شود یک عامل قدرتمند گرمایش است که از احتراق ناقص سوختهای فسیلی، خروج گاز از موتورهای دیزل، اجاقهای خوراک پزی ناکارآمد که عمدتاً در کشورهای در حال توسعه بکار می روند، زیست توده های مشتعل مانند مدفوع خشک، چوب، زغال یا پسماند محصولات بعنوان سوخت و جنگلهای قطع شده و دشتهای آتش گرفته، نشأت می گیرد. وقتی که ذرات کربن سیاه، توسط هوا جابجا می شوند، یک اثر شدید گرمایشی ایجاد می کنند، اما وقتی روی توده های یخی، نشست می کنند، حتی اثر وخیمتری می گذارند. این یک نگرانی بزرگ است و به همین دلیل است که نیاز است فوراً برای آلاینده های دوده، فکری کرد. طول عمر آنها در جو، بین یک تا چهار هفته است و توان بالقوۀ آنها در گرمایش جهانی (جی دبلیو پی)، در طول یک دورۀ ۲۰ ساله مورد محاسبه قرار گرفتهکه بین ۱۶۰۰ تا ۴۷۰۰ برابر قدرت گرمایش دی اکسید کربن است.


اثر گرمایش کربن سیاه، به دو طریق رخ می دهد:

(۱) ذرات سیاه در جو نور خورشید را جذب کرده و حرارت تولید می کنند؛

(۲) ذرات معلق روی سطح زمین نشست می کنند، بویژه روی توده های یخی که توانایی یخ برای بازتاب نور خورشید به فضا را کم می کنند و با ایجاد حرارت از نور خورشید جذب شده در خودشان، باعث ذوب سریع می شوند.