آمین‌های مایع که در نیروگاه‌های برق برای حذف کربن استفاده می‌شوند، کربن را درون خود ذخیره می‌کنند. برای اینکه بتوان کربن به دام افتاده در آنها را خارج و مجددا از آنها استفاده کرد، باید با صرف انرژی زیادی آمین‌ها را تا دماهای بسیار بالا گرم کرد. برای حل این مشکل، جونز و گروهش یک کلاس جدید از این مواد را با نام آمینوسیلیس ابرشاخه‌دار خلق کرده‌اند که در آن، آمین بر روی یک لایه متخلخل سیلیس قرار داده می‌شود.

آمین‌های جامد تنها با گرم شدن تا دمای 110 درجه سانتی‌گراد دی‌اکسید کربن را ذخیره شده را آزاد می‌کنند. این دما بسیار کمتر از دمای مورد نیاز محلول‌های آمین است که انرژی مورد نیاز به میزان 75 درصد کاهش می‌دهد. انرژی لازم را می‌توان توسط طیف وسیعی از منابع، مانند انرژی هدر رفته صنایع، یا انرژی‌های تجدیدپذیر همچون انرژی خورشیدی تامین کرد. دی‌اکسید کربن به دست آمده را می‌توان برای تغذیه جلبک‌های دریایی استفاده کرد که به عنوان سوخت‌های زیستی به کار برده می‌شوند.

در حال حاضر جونز مشغول همکاری با شرکت گلوبال ترموستات است تا یک واحد آزمایشی پالایش هوا را در مونت‌کارلو کالیفرنیا راه‌اندازی کنند. این واحد قادر خواهد بود روزانه 2 تن دی‌اکسید کربن را از جو جذب کند. به گفته مسولان شرکت، یک واحد تجاری قادر خواهد بود روزانه یک میلیون تن دی‌اکسید کربن هوا را جذب کند.